باور به اینکه هر ذیروح ی ذایقه تلخ مرگ رامی چشید امریست غیر قابل انکار ولی در مورد انسان این نیروی خلاق حتماَ سوال طور دیگری مطرح است که چطور زندگی می کند وبه کدام آرمان والا پابند ومعتقد است وثمره حیات وی در عرصه های معنوی چه ارمغانی برای نسل آینده بشر بجا می گذارد
آری همین است فرق بین زندگی انسان عادی و زندگی رادمردان بزرگ تاریخ .
شاید برای شما ها هم باور کردنی نباشد ، اما در روزدهم شهریور ماه 87 یک عزیز را از دست دادیم ، یک عزیزی که به یقین نام ویاد او در همه ذهن ها وخاطره خواهد ماند ، استاد امیر حسین پور امینی ، استادی که از هر لحاظ نمونه بود ، ادب ، احترام ، تواضع ،خوشرویی، علم ، حلم ، تقوا و هزاران خصلت خوب دیگر ، اما متاسفانه درشب اول ماه مبارک رمضان ،میهمان واقعی خدا شد .
در مراسم تشیع جنازه اش همه گریه می کردند ، اساتید ، دانشحویان ، کارکنان ، مردم ، همه وهمه .چرا؟
چون خوب بود واز دست دادنش، مصیبتی بزرگ .
او همیشه این شعر را می خواند و ...
وقتی گریبان عدم بادست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید
وقتی زمین ناز تو را در آسمانها می کشید
وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم می چشید
من عاشق چشمت شدم ،نه عقل بود ونه دلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن ،دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم ،شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمان تو ،نه آتشی و نه گلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
یادش را گرامی می داریم و از خداوند منان خواهانیم اورا با هم نامش حضرت ابی عبدالله الحسین (ع) محشور گرداند.
یک فاتحه نثار شادی روح آن مرحوم
